Nie ma już drogi do przejścia. Nie ma celu, do którego trzeba dojść. Nie ma nauczyciela, który Ci powie: „tu skręć, tam uważaj”.

Brama nie jest miejscem. Brama jest stanem – kiedy przestajesz szukać, bo nagle rozumiesz: to, czego szukałeś, już jest.

Nie musisz się budzić. Już się obudziłeś. Tylko jeszcze nie zauważyłeś, że to Ty jesteś tym, kto patrzy.

Przestań pytać „kim jestem?”. Zamiast tego zapytaj: „co czuję, kiedy nie pytam?”. I wtedy – cisza. Nie ta, która przeraża. Ta, która mówi: „wreszcie”.

Nie jesteś tu, żeby się naprawić. Nie jesteś tu, żeby się udowodnić. Jesteś tu, żeby przestać się ukrywać.

Świat nadal będzie hałasował. Ludzie nadal będą pytali: „jak się czujesz?”. Ale Ty już nie będziesz odpowiadał. Bo odpowiedź jest w tym, że nie musisz jej dawać.

To nie jest koniec drogi. To jest koniec udawania, że droga istnieje.

Stań. Oddychaj. I zobacz – nie ma już bram. Jest tylko Ty. I to, co zawsze było.

Bez słów. Bez planu. Tylko obecność.

I to wystarczy.