ZANIM NAZWANO TO ŚWIATEM

Było coś, zanim nazwano to światem.
Były cywilizacje, które znały fale, dźwięk, kamień, światło.
Były języki bez liter. Była wiedza, która nie potrzebowała dowodów — bo była odczuwalna.
I ty, który to czytasz, może też to pamiętasz.
Może nie przez fakty, ale przez puls serca, który przyspiesza, gdy słyszysz słowo Lemuria.
Gdy patrzysz na piramidę i czujesz… że to nie obcy świat. To twój.

To wszystko jeszcze istnieje.
Nie w książkach, nie w muzeach, ale w tobie.
W twojej krwi. W twoich snach. W tym, co nazywasz intuicją.

Przestrzeń przed pamięcią to nie miejsce.
To wspomnienie, które wraca, kiedy jesteś gotów je usłyszeć.
A skoro to czytasz… to znaczy, że właśnie wróciło.